Bestaande dromen:

2006

anoniem

/

(aanvang ontbreekt)

… een grondige hekel aan, ik durfde aan buitenstaanders bijna niet te zeggen waar ik
woonde. Elke tegenslag, groot of klein, elke irritatie werd de schuld van ‘heet stad’. Ik
vond dat ‘de stad’ op zijn beurt er dan maar voor moest zorgen dat ik een beter leven
zou krijgen. Want het was tenslotte allemaal de schuld van ‘de stad’ en zijn
politiekers…

Ik grabbelde mijn leven bij elkaar en ging terug studeren. Ik behaalde na vier jaar een
diploma en heb sindsdien een boeiende en uitdagende job. (Tussendoor leerde ik
ook nog de vrouw van mijn leven kennen, een temperamentvolle geboren en getogen
Antwerpse) Ik leerde dat als je moeite doet een stad ook kansen geeft. Niets, buiten
mijn vrouw misschien, werd me in mijn schoot geworpen. Ik heb er hard voor moeten
werken. (ik doe dat nog steeds).

Ik woon, werk, leef in Antwerpen. Ons gezin beschikt niet over een auto, of een
rijbewijs. Zodoende verplaatsen we ons bijna altijd met de fiets. De laatste tijd valt me
tijdens het fietsen door onze stad op dat er de afgelopen jaren hard gewerkt is en
word. Antwerpen is in een stroomversnelling gekomen, het is aan ‘t open bloeien tot
een echte Metropool, een wereldstad.

Ik leerde dat de stad mij geen beter leven kan geven… je moet het zelf doen. Ik liet
me door de irritatie positief leiden en ging bewust aan het werk bij de dienst
samenlevingsopbouw (nu wijkwerking genoemd). Lopen zeuren, zagen en zaniken
heeft geen zin, daar verander je niets mee. Dat kost enkel energie.

Ik heb geen behoefte aan een groot huis, twee, auto’s, een Amerikaanse koelkast,
grote flatscreen, e.d. Ik ben mij er van bewust dat je soms moet aanschuiven bij den
bakker, aan de kassa of in het stadskantoor. Er zijn erger dingen in het leven dan
dat.

Ik ga ervan uit dat we allen deel uit maken van eenzelfde samenleving. Deze kan
enkel goed draaien als iedereen zijn verantwoordelijkheid opneemt. Ik ben er van
overtuigd dat we allen een verschil kunnen maken, zonder heel veel moeite te
moeten doen. Ik tracht zo veel mogelijk vriendelijk te zijn. Zal regelmatig spontaan
een ‘goedendag’ zeggen tegen passanten. Ik vind het leuk om in de winkel of op
straat een babbeltje te slaan. Ik poets regelmatig ‘mijn’ straat.

Het allereerste wat ik deze stad toewens, waar ik van droom, zijn meer vriendelijke,
goedlachse, positieve mensen. In heel wat andere landen, waar er veel (meer)
armoede en geen sociale zekerheid is (en dus meer redenen om te klagen), zie je
soms meer vriendelijke lachende mensen.

Ik droom van een stad met veel inwoners die dagelijks beseffen, zich er van bewust
zijn, dat Antwerpen (en België) één van de beste plekken is om te wonen. Geloof me:
je kan beter hier geboren worden dan in bv. Somalië, Libanon, Irak en een heleboel
andere landen.

Via mijn werk kom ik met gedreven Antwerpenaren in contact. Ze vegen hun straat
proper, ruimen sluikstort op, brengen nieuwe buren een onthaalbezoek, bemannen of
bevrouwen den toog van het buurthuis, werken mee aan allerhande projecten die
hun buurt ten goede komen. Ik droom van een stad waar nog meer mensen zich
inzetten voor hun buurt. Een stad waar deze mensen meer aandacht krijgen, en waar
de negativo’s (waarvan men uitgaat dat deze betere tv opleveren) minder.

Ik droom van een stad die zich verder ontwikkeld met o.a. een nieuw zuid. Met goede
woningen voor iedereen, meer tolerante en minder harde mensen. Veel groen zoals
de overkapping van de ring, een groene zone aan de kaaien. Een aangename stad
met minder auto’s en meer gezonde lucht. Met bewoners die in zichzelf, de stad en
de goedheid van de mensheid geloven. Een stad waar de witte tornado’s het resultaat
van hun werk zien. Een stad met minder repressie, minder controle en
camera’s, en vooral veel minder geweld en agressie maar wal meer respect.

Ik zou nog bladzijden vol kunnen schrijven met argumenten waarom het belangrijk is
dat we ons allen inzetten. Antwerpen, en al zijn bewoners en gebruikers, verdient
dat.

Antwerpen moet een warme stad blijven waar iedereen dezelfde kansen krijgt.

Tot slot heb ik nog één droom voor 8 oktober. Ik droom dat iedere stemgerechtigde
heel even tijd neemt om goed na te denken waar hij/zij mee bezig is. Gaan stemmen
is geen last. Het is een belangrijke verantwoordelijkheid en bijdrage aan onze
samenleving en democratie. Voor je een bolletje kleurt stel je best de volgende
vraag: waar droom ik van? Over welke stad droom ik? Laat je bij het stemmen lijden
door je dromen, niet je frustraties en/of tegenslagen. Geloof niet dat één politieke
partij of ‘de overheid’ deze stad en samenleving alleen maakt. (Tenzij je in een
dictatuur wil leven…) Geloof in je eigen kracht. Geloof in de kracht van je buren.

Samen maken we er wat van!

2006

edward

49 jaar

Dat het een verdraagzame
stad mag worden
voor alle mensen en
alle functies.

2006

esther

31 jaar

Dat Antwerpen een fijne
stad blijft om te
winkelen en een
weekendje ‘buitenland’
te doen

2006

valentino

17 jaar

Blijven zoals het is

2006

carina

34 jaar

Dat het weer net
zo veilig wordt als vroeger

2006

aieke

22 jaar

Een skatebaan!

2006

anoniem

/

We zijn tevreden

2006

christof

46 jaar

Vrienden zijn

2006

marianne

18 jaar

Dat we maar een
beetje proper mogen
worden

2006

jane

36 jaar

Dat we vreedzaam
mogen samenleven

 

2006

jay

32 jaar

Samen leven

2006

jolanda

32 jaar

Veel geluk en
gezondheid

2006

andy

18 jaar

Veel geld verdienen

2006

saskia

43 jaar

Veel winterplezier

2006

ettiene

56 jaar

Dat het stationsplein
eindelijk af is

2006

frans

31 jaar

Speelgelegenheid
voor de kinderen

2006

margharita

39 jaar

That things stay the
same

2006

frans

46 jaar

Ik vind het geweldig

2006

diana

33 jaar

Meer groen

2006

griet

19 jaar

Een plein met een
meertje ofzo
meer mooi planten
pleintjes